Praca zdalna okazjonalna przysługuje w wymiarze maksymalnie 24 dni w roku kalendarzowym. Jest to pula roczna, a nie miesięczna. Niewykorzystane dni nie przechodzą na kolejny rok, a pracodawca nie może zwiększyć tego limitu w regulaminie pracy.
Limit: 24 dni w roku kalendarzowym
Wniosek: papierowy lub elektroniczny, ale niewiążący dla pracodawcy
Ile dni pracy zdalnej okazjonalnej przysługuje pracownikowi?
Zasady określa art. 6733 Kodeksu pracy. Pracownik może złożyć wniosek o okazjonalną pracę zdalną w wymiarze nieprzekraczającym 24 dni od 1 stycznia do 31 grudnia.
Limit dotyczy całego roku kalendarzowego. Nie zwiększa się z powodu niewykorzystania dni w poprzednim roku i nie można go rozszerzyć przepisem zakładowym. Pracownik może wnioskować o pojedyncze dni, kilka dni albo całą pulę jednocześnie, ale każdorazowo potrzebna jest akceptacja pracodawcy.
Czy pracodawca musi zgodzić się na pracę zdalną okazjonalną?
Nie. Wniosek pracownika jest konieczny, aby rozpocząć okazjonalną pracę zdalną, ale nie wiąże pracodawcy. Może on odmówić przyjęcia wniosku bez podawania przyczyny. Pracodawca może też zaproponować inny termin, jeśli organizacja pracy na to pozwala.
Odmowa nie może jednak naruszać zasady równego traktowania w zatrudnieniu. Pracodawca nie powinien stosować odmiennych kryteriów wobec osób wykonujących takie same obowiązki w porównywalnych warunkach.
Wniosek składa się w postaci papierowej lub elektronicznej. Przepisy nie określają szczególnego terminu jego złożenia, dlatego należy uwzględnić zasady przyjęte w danej firmie i uzyskać zgodę przed rozpoczęciem pracy zdalnej.
Najważniejsze cechy pracy zdalnej okazjonalnej
| Cecha | Praca zdalna okazjonalna |
|---|---|
| Limit | Maksymalnie 24 dni w roku kalendarzowym |
| Zgoda pracodawcy | Nie jest obowiązkowa, ponieważ wniosek pracownika ma charakter niewiążący |
| Ekwiwalent i koszty | Co do zasady brak obowiązku wypłaty ekwiwalentu oraz zwrotu kosztów energii i usług telekomunikacyjnych |
| Forma wniosku | Papierowa lub elektroniczna |
Kiedy pracodawca może odmówić i co po wykorzystaniu 24 dni?
Pracodawca może odmówić, gdy obecność pracownika w zakładzie jest potrzebna ze względu na organizację pracy albo charakter wykonywanych obowiązków. Przykładowe przyczyny to:
- Zaplanowane spotkanie stacjonarne, szkolenie, audyt lub obsługa klienta.
- Konieczność korzystania ze sprzętu, dokumentacji albo zasobów dostępnych wyłącznie w firmie.
- Braki kadrowe, absencje innych pracowników lub potrzeba zapewnienia ciągłości pracy zespołu.
Po wykorzystaniu 24 dni pracownik nie może dalej korzystać z okazjonalnej pracy zdalnej w tym samym trybie. Wykonywanie jej ponad limit byłoby naruszeniem przepisów. Dalsza praca na odległość może być możliwa po zakwalifikowaniu jej jako regularnej pracy zdalnej, stałej albo hybrydowej, na zasadach uzgodnionych z pracodawcą.
Zmiana trybu oznacza szersze obowiązki po stronie pracodawcy, między innymi dotyczące zapewnienia narzędzi i materiałów, organizacji wsparcia technicznego, bezpieczeństwa i higieny pracy oraz pokrywania niezbędnych kosztów pracy zdalnej. Nie jest to automatyczne przedłużenie puli 24 dni, lecz odrębna forma organizacji pracy.
Najważniejsza zasada jest więc prosta: 24 dni to nieprzekraczalny roczny limit okazjonalnej pracy zdalnej, a zgoda pracodawcy na każdy wniosek nie jest wymagana przepisami.
