Dzisiaj jest: 21.6.2018, imieniny: Alicji, Alojzego, Rudolfa

III OGÓLNOPOLSKA NIEZALEŻNA WYSTAWA STUDENCKA Z CYKLU GRANICE SZTUKI

Dodano: 4 lata temu Czytane: 2605

GRANICE MALARSTWA: Michalina Bigaj, Magdalena Pela, Magdalena Lara, Alicja Pulik, Jakub Borkowicz, Julia Karasiewicz, Barbara Górska, Agnieszka Piotrowska, Zuzanna Klein, Faustyna Makaruk

III OGÓLNOPOLSKA NIEZALEŻNA WYSTAWA STUDENCKA Z CYKLU GRANICE SZTUKI

GRANICE MALARSTWA

III OGÓLNOPOLSKA NIEZALEŻNA WYSTAWA STUDENCKA Z CYKLU GRANICE SZTUKI 


■ Organizator, kuratorzy:
Koło Naukowe Czarny Kwadrat Instytutu Historii Sztuki Uniwersytetu Warszawskiego
Ewelina Oleszek, Katarzyna Skrzypczyk, Katarzyna Sójka, Klaudia Stach

■ Czas i miejsce wystawy:
Wernisaż: 28 marca 2014, godz. 19:00
28 marca – 13 kwietnia 2014
Galeria STYK (Krakowskie Przedmieście 5, 00-068 Warszawa)

■ Cele i profil wystawy:
Podczas  wystawy  zostaną  zaprezentowane  prace studentów  oraz  absolwentów Akademii Sztuk Pięknych i innych kierunków artystycznych, które zostały wybrane na drodze otwartego konkursu. Stanowi ona kontynuację projektu zrealizowanego już dwukrotnie – w latach 2012 oraz 2013 – pod hasłem „Granice  Sztuki”. Poprzednio w ramach projektu prezentowaliśmy „Granice Rzeźby” oraz „Rysunku”. 

Głównym celem wydarzenia jest przedstawienie szerszej publiczności tego, co dzieje się współcześnie w  pracowniach polskich akademii sztuk pięknych i innych uczelni artystycznych. Próba ta ma pokazać, w jakim kierunku podąża rozwój twórczości młodych artystów oraz sposobu ich kształcenia. Istotne jest dla nas również stworzenie młodym artystom możliwości zaprezentowania ich twórczości, wejścia na arenę sztuki współczesnej, jej promowanie, a także zapoczątkowanie współpracy pomiędzy artystami i początkującymi historykami sztuki. 

Tytułowe granice odnoszą się do przełamywania akademickości, odejścia od tradycyjnych mediów na rzecz technik nowatorskich i mieszanych, a z drugiej strony wykorzystywania modeli sztuki oraz nauczania wykształcanych przez wieki, wciąż aktualnych. Podczas poprzednich edycji konkursu widzowie mogli zaobserwować,że tradycyjny podział na artystyczne dyscypliny akademickie nie tyle zanika, co przekształca się, nabiera charakteru interdyscyplinarnego.

Malarstwo, jako fundamentalna dziedzina sztuki już od pewnego czasu przechodzi poważne przeobrażenia. Coraz  częściej  artyści eksperymentują z  tą  techniką, wykraczając poza nią, poddającw wątpliwość istnienie tego tradycyjnego medium. Czasem służy ono wywołaniu wrażenia, że patrzymy na coś zupełnie innego niż dzieło malarskie  – tak dzieje się chociażby w przypadku obrazów GerhardaRichtera, które do złudzenia przypominają fotografię. Zadajemy sobie, więc  pytanie, czy jedynie technika stanowi o istnieniu malarstwa, czy możemy tutaj mówić o beltingowskim medium-nośniku i obrazie, czy też o zupełnie czymś innym?
 

■Artyści biorący udział w wystawie:

 

Michalina Bigaj, Akademia Sztuk Pięknych w Krakowie

Michalina Bigaj, ur. 16 XII 1991, Katowice. Od 2010 roku jest studentką na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie, w Pracowni Rzeźby I, prowadzonej przez prof. Bogusza Salwinskiego. W swojej sztuce za punkt wyjścia traktuje relację kultura-natura. W rzeźbach, instalacjach i obiektach bada i  ukazuje wzajemne  wpływy  tych  dwóch  sfer. Interesuje ją funkcjonowanie człowieka na styku natury i cywilizacji. Problem, wokół którego buduje swoją twórczość to tęsknota za tym co pierwotne, oraz jednoczesne szukanie autentyczności we współczesnym świecie. Michalina Bigaj obrazuje pewien wewnętrzny konflikt, zadaje pytania, choć niekoniecznie odnajduje na nie odpowiedź, nie opowiada się po żadnej ze stron. Uważa, że każdy powinien odnaleźć własną prawdę, swój osobisty złoty środek.

Kochając naturę/Diana, 2013

Praca stanowi odpowiedź na próbę odnalezienia relacji pomiędzy naturą a kulturą, równocześnie nawiązuje do postaci mitologicznej Diany - bogini natury, która była przedstawiana z sarną/jelonkiem jako atrybutem. Nagie ciało kobiety stworzone przez naturę staje się jej synonimem. Atrybut sarny symbolizuje tu popkulturowy wytwór, który jest produktem gotowym, lampą. Gest głaskania plastikowego wytworu kultury, projektowania swoich uczuć i emocji na plastikowy przedmiot, surogat realnej relacji, jest główną narracją tego performansu. Nie wiemy czy sztuczna plastikowa sarna, która traktowana jest jak domowe zwierzę, oznacza akceptację, czy próbę oswojenia kultury. Często zastanawiając się nad granicami danych zagadnień koncentrujemy się na formie prac. 

W pracy Kochając naturę/Diana artystka nawiązuje do tematyki obrazów i rzeźb mitologicznych. Diana - bohaterka dawnych przedstawień staje się bohaterką współczesną - poruszającą problemy dzisiejszej cywilizacji.
 

Magdalena Pela, Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku

Magdalena Pela, ur. 23 I 1989, Gdańsk. Studentka IV roku Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku w pracowni prof.   Jerzego Ostrogórskiego. Absolwentka kulturoznawstwa (studia licencjackie) na Uniwersytecie Gdańskim. Działa w Gdańskiej Szkole Muralu i Pomorskim Stowarzyszeniu Projektantów PoCoTo. Za pomocą innych niż czysto malarskie media, stara się wyjść poza tradycyjne rozumienie malarstwa związanego ze ściśle wyznaczoną płaszczyzną krosna i płótna. Wyplata fakturowe połacie tkanin, malujeobrazy – ciągi znaków syntetycznych pejzaży, złożonych z masowo i równolegle powstających, dziesiątków małych płócien. Tkaniny  i miniaturyzowane, zakodowane obrazy w zestawieniu z tradycyjnie malowanymi wielkoformatowymi płótnami tworzą uzupełniające się   obiekty. Wspólnie kreują przestrzennywymiar, są rodzajem odbicia, dopowiedzenia, poszerzeniem  pejzażowej historii.

 

Laguna, 2013

  Laguna jest próbą wyjścia poza tradycyjne rozumienie malarstwa związanego ze ściśle wyznaczoną płaszczyzną krosna i płótna. Hipnotyczna tkanina odbijająca się w lustrzanej tafli obrazu dodaje mu głębi. Odnosząc się do odmiennego niż malarski, przestrzennego wymiaru, poszerza pejzażowy kontekst obrazu. Laguna, poprzez wtargnięcie innego medium, stwarza nowe możliwości plastyczne i interpretacyjne.

Magdalena Lara, Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu.

Magdalena  Lara,  ur.  1991.  Jest  studentką  IV  roku  Wydziału Malarstwa  na  Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu. Dyplom malarski wykonuje w pracowni profesora Dominika Lejmana należącej do I Katedry Malarstwa. O sobie i swoje twórczości pisze tak: Moja tożsamość artystyczna jest w swojej istocie dość amorficzna i trudna do skategoryzowania. Uważam, że próba określenia własnej postawy twórczej powinna być ściśle powiązana  z reprezentowanymi poglądami o świecie, kulturze i sztuce. Te z kolei ulegają ciągłym zmianom i cyklicznej redefinicji. Wynika toz faktu funkcjonowania w niestabilnej rzeczywistości oraz intensywnych wielobiegunowych poszukiwań i zmianach obiektów zainteresowań. Aktualnie mediami, które najtrafniej wyrażają podejmowane przeze mnie problemy są malarstwo i instalacja. Konstruuję trójwymiarowe, często polichromowane obiekty. W większości prace mają na celu zwrócić uwagę odbiorcy na rzeczy codzienne, z których nie zdaje się sprawy, a które mogą stanowić o jego bezpieczeństwie i przyszłości. Podejmuję się rożnych tematów, od medycyny niekonwencjonalnej po archeologię – ich wspólnym mianownikiem pozostaje jednak zagadnienie iluzji, mistyfikacji, manipulacji, podglądania, spojrzenia i władzy.

Szuflady, 2013

Projekt Szuflady to instalacja składająca się z 20 obiektów: dziesięciu szuflad wolnostojących do oglądu ze wszystkich stron i dziesięciu szuflad zabudowanych w boksach – te można wysuwać i zaglądać do środka. Odnosi się do podglądania i bycia podglądanym. Zagadnienie granic malarstwa zostaje poruszone poprzez wyjście z płaskiej materii obrazowej, aktywizację odbiorcy oraz nadanie instalacji cech animistycznych (możliwość podglądania widza).


 

Alicja Pulik, Wydział Artystyczny UMCS w Lublinie.

Alicja  Pulik,  ur.  29  III  1988,  Radzyń  Podlaski. W 2011 roku została wyróżniona Nagrodą Dziekana za licencjacki dyplom graficzny i aneks malarski w Kolegium Sztuk Pięknych w Kazimierzu Dolnym UMCS w Lublinie, otrzymała roczne stypendium Erasmus na Univerzita Konatantína Filozofa w Nitrze na Słowacji, zaś w 2013 wyróżnienie za magisterski dyplom malarski na Wydziale Artystycznym UMCS w Lublinie. 

Lustracja, 2013

Cykl malarski Lustracja odnosi się do iluzyjności między malarstwem, a rzeczywistością. Obraz staje na granicy tego spectrum. Podobnie jak postacie przesłuchiwane i przesłuchujące. Lustracja – odnosi się do skrajnych wymiarów  człowieczeństwa. Skłania nas do obserwacji zachowań ludzi, których pozorna wolność tłamszona jest przez jednostkę rządzącą. Proponuje wejrzenie oraz kontemplację nad zniewoleniem własnych uczuć. Oglądając obrazy jesteśmy wciągnięci w grę: odkrywamy co jest prawdą, a co nie.  Cykl nie jest tylko aranżacją malarską, nieodłącznymi elementami są maszyna do pisania, nagrywania, stary telefon, aparat, krzesła, burko, walizka, światło.


 

Jakub Borkowicz, Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu.

Jakub  Borkowicz, ur. w Poznaniu. Od 2012 roku studiuje intermedia na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu. Obecnie w swoich pracach często porusza zagadnienia związanie z nieskończonością i przypadkowością, a także poszukuje sposobów na włączenie sztuki cyrkowej w jego indywidualne działania artystyczne. 
 

1729, 2013

Praca składa się z dwóch elementów: obrazu, oraz zapisu wideo z procesu jego powstawania. Odniesienie do granic malarstwa znajdujemy w nawiązaniu do ruchów malarskich z połowy XX wieku oraz wykorzystaniu elementów sztuki cyrkowej, co znamienne dla tego artysty.


 

Julia Karasiewicz, Akademia Sztuk Pięknych w  Warszawie.

Od  2011 roku studentka wydziału Sztuki Mediów na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Jej specjalizacja dyplomowa to animacja, realizowana obecnie w pracowni profesor Ewy Ziobrowskiej. Zajmuje się także sztuką video, filmem oraz fotografią - zarówno cyfrową, jak i analogową. W swojej działalności poszukuje wspólnej przestrzeni dla różnych mediów, niejednokrotnie łącząc malarstwo, grafikę oraz film.  Inspirują  ją proste  zjawiska  codzienne - dźwięk, światło, oddech, sen - które w odpowiedniej formie mogą zyskać zupełnie niecodzienne znaczenie. Odkrywanie niezwykłości rzeczy najzwyklejszych to dla Julii najcenniejsza z możliwości, jakie daje sztuka. 
 

Światłoczułe, 2012

Praca odnosi się do związków fotografii i malarstwa pokazując, że tak jak negatyw, czy papier fotograficzny, malarstwo  również  wykazuje się  pewną  światłoczułością.  Praca  wystawiona  na  działanie  promieni  słonecznych zmienia  kolor,  miejscami  wyblakła,  farby  zżółkły. Jest  to  proces  ciągły,  dlatego  też  obraz  przy  każdej  kolejnej ekspozycji  na  światło  będzie  się  zmieniał.  Prawa  część  płótna  to namalowana  w  powiększeniu  budowa  matrycy światłoczułej w fotografii cyfrowej, zaś lewa część ukazuje trzy stadia fotografii analogowej – odbitkę niedowołaną, wywołaną prawidłowo i prześwietloną.


 

Barbara Górska, Akademia Sztuk Pięknych w Krakowie.

Barbara Górska, ur. w Dąbrowie Tarnowskiej, jednak większość swojego dzieciństwa spędziła w Niemczech. W wieku 15 lat przeprowadziła się z rodziną do Krakowa. Obecnie jest studentką piątego roku Wydziału Grafiki na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplomu magisterskiego będzie bronić w Pracowni Drzeworytu pod opieką profesora Bogdana Migi, a aneks do dyplomu w Pracowni Malarstwa pod opieką profesora Dariusza Vasiny. Zajmuje  się  malarstwem,  grafiką  warsztatową  oraz  rysunkiem.  Inspiruje  się  otoczeniem  i przyrodą. Nadrzędny jest dla niej dobór odpowiednich kolorów oraz oszczędność w środkach wyrazu. Uwielbia podróże, poznawanie innych kultur oraz sposobów życia - ta pasja zaprowadziła ją na stypendia naukowe do Stambułu w Turcji oraz do stanu Montana w Stanach Zjednoczonych. W lecie 2012 roku odbyła także staż w Anglii w Dolinie Tamizy. Interesuje się także językami obcymi - do tej pory opanowała pięć języków. W 2009 roku  zrobiła  dyplom  licencjacki  z  Lingwistyki  Stosowanej  na  Wyższej  Szkole  Europejskiej Studiowała  także Turkologię  na  Uniwersytecie  Jagiellońskim.  Jest  także  zainteresowana  ekologią  i  modą.  Te zainteresowania sprawiły,  że  studiowała  w  Otwartej  Pracowni  Projektowania  Mody  przy  Akademii  Sztuk  Pięknych  w  Krakowie, 
gdzie zrobiła dyplom w 2012 roku.

Strefa osobista, 2013

Artystka  wykorzystuje  opracowaną  przez  siebie  metodę,  która  ma  na  celu  uzyskanie  precyzyjnego i  nieskazitelnego  przejścia kolorystycznego  –  jest  to  rodzaj  monotypii.  Powstałe  kompozycje  kolorystyczne  są niepowtarzalne  i  nieodtwarzalne.  Każda  grafika jest  unikatem,  a  matrycą  jest  gładka  powierzchnia  pleksi  – co sprawia, że są one na pograniczu malarstwa i grafiki.


 

Agnieszka Piotrowska, Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach.

Agnieszka  Piotrowska,  ur.  1985  w  Zabrzu.  Artystka  sztuk  wizualnych. Doktorantka  w  Akademii  Sztuk Pięknych  w  Katowicach, gdzie  w  2013 roku obroniła  dyplom  magisterski  z  wyróżnieniem.  W  2012 roku  zdobyła Nagrodę  Ministra  Kultury  i  Dziedzictwa Narodowego,  oraz  otrzymała  Stypendium  Ministra  Nauki  i  Szkolnictwa Wyższego za wybitne osiągnięcia. Animatorka licznych wydarzeń kulturalnych, w tym Międzynarodowego Festiwalu Sztuki  Wideo  OZON.  Uczestniczyła  w wielu wystawach  i  projektach artystycznych w  Polsce  i za  granicą.  Członek grupy artystycznej OZON. Mieszka i pracuje w Katowicach.
 

Zugzwang, 2013

ZUGZWANG  –  sytuacja  w  szachach,  w  której  wykonanie  ruchu  powoduje  natychmiastowe  pogorszenie pozycji  będącej  na posunięciu.  W  założeniu wystawa  ma  rejestrować  obecność  każdego  widza.  Nikt  nie  zobaczy pierwotnej  pracy,  a  jedynie  to,  co zostało  po  poprzednim  odbiorcy.  Przestrzeń  w  galeriach  jest  nietykalna i  bezosobowa,  ludzie  boją  się  wejść,  a  co  dopiero zapytać.  Zugzwang  to  oddanie  widzom  prawa  do  obecności w przestrzeni wystawienniczej, to powrót komunikacji pomiędzy widzem, artystą, a przestrzenią. Instalacja składa się z neonu „Zugzwang”, zawieszonego na ścianie, soli i pieprzu, usypanych w formie szachownicy na podłodze galerii. 



Tekst: Filip Rutkowski, Zuzanna Klein, Akademia Sztuki w Szczecinie

Zuzanna Klein, ur. 1990, Szczecin. Studentka II roku na Akademii Sztuki w Szczecinie w III Pracowni Malarstwa prowadzonej przez profesora Wojciecha Łazarczyka. Tak  artystka  pisze  o  swojej  twórczości:  Głównym  problemem,  który  poruszam  jest  materialna strona człowieka uwikłanego w skończoność, jego biologiczna natura, która występuje każdego dnia przeciwko niej. Ciało ze swej istoty osadzone jest w świecie, a jego tymczasowa kondycja narzuca mi obszar poszukiwań na ,,granicy” między światem, a ciałem. Dochodzenie do prawdy egzemplifikuję badając kontekst człowieka z naturą w całej jego kruchości jak i bogactwie. W większości prac staram się dotykać takich problemów jak realność, ale i iluzja, pokazać, że każdy kolejny krok mija i odchodzi w niepamięć, umieramy prawie codziennie. Konstytuuje to bardzo uniwersalny aspekt człowieka, jakim jest śmierć, która jest wypierana we współczesnej zmaterializowanej kulturze. Najczęściej stosowane przeze mnie formy  wypowiedzi artystycznej to instalacje, video, malarstwo.
 

Bez tytułu, 2013

37 obrazów wykonanych w technice własnej o różnej średnicy, mających jakość fotograficzną, nie będących fotografiami. Poszczególne obrazy mogą przywoływać skojarzenie zdjęć satelitarnych widzianych z dużej odległości lub obrazów pożywek mikrobiologicznych prosto spod mikroskopu. Praca ma charakter multimedialny. Widz podąża wzrokiem  za  obrazem  z  projektora,  zastygającym  niczym  luneta wywołując  wrażenie  podglądania  micro  i  macro świata, w którym wszystko jest wszystkim. Użycie tradycyjnych narzędzi nadaje obrazom nową, fotograficzną jakość.


Faustyna Makaruk, Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie.

Faustyna  Makaruk,  ur.  1991  r.  w  Szczytnie. Studiuje  Rzeźbę  na  III  roku  w  Akademii  Sztuk  Pięknych w Warszawie. Skończyła Państwowe Liceum Plastyczne w Olsztynie - specjalizacja ceramika. O swojej sztuce pisze tak: Często słyszę:   „W czym rzeźbisz?” Chcę dostosowywać materiał, czy technikę do  koncepcji.  Klasyczne rozwiązania  czy  współczesne  media  kreują  naszą  wyobraźnię  różnymi środkami, ale naprawdę tak odmiennie? Chcę ubogacać swój wachlarz, by móc później z czegoś dobrowolnie zrezygnować. Chcę szukać, poznawać, doświadczać. Odkrywanie niezwykłości w codzienności, w rzeczach, pomysłach, o które się potykamy. Coś, co dla nas jest tak oczywiste, nie musi być tym samym dla świata. Sztuka jako język, alfabetu uczymy się od innych.
 

Anamorfoza, 2014

Przewieszona  tkanina  oglądana  pod  pewnym  kątem  tworzy  obraz.  Praca  nawiązuje  do  granic  malarstwa przez  niestandardową kompozycję  obrazu  (tworzenie  obrazu).  Poruszenie  właściwości  perspektywy,  iluzji,  często wykorzystywanej w  malarstwie.  Motyw anamorfozy  pojawia  się  m.  In.  w  obrazie  Hansa  Holbeina  Młodszego  pt. Ambasadorowie.  Jednak  tutaj  artystka  umieszcza zjawisko złudzenia  optycznego  na  zewnątrz,  a  nie  wewnątrz obrazu.  W  ten  sposób  unaocznia sposób,  w  jaki  nasze  widzenie  jest poddawane  iluzji.  Również  płótno  malarskie zaprzecza tradycyjnemu eksponowaniu naciągniętego na blejtram obrazu zamieszczonego w ramie.


■Kuratorki:


Ewelina Oleszek - absolwentka studiów licencjackich na kierunku historia sztuki w IHS UW, obecnie studentka II roku  studiów  II  stopnia. Członek  Koła  Naukowego  Czarny  Kwadrat  IHS  UW  oraz  SKN  IHS  UW.  Kuratorka  trzech wystaw  z  cyklu  "Granice  Sztuki"  - rzeźba,  rysunek,  malarstwo.  Jej  zainteresowania  naukowe  dotyczą  przede wszystkim  polskiej  sztuki  po  1945  roku,  z nakierowaniem  na  relacje  słowa  i  obrazu  oraz  zagadnień  związanych z polskim rynkiem sztuki.

Katarzyna Skrzypczyk - absolwentka studiów licencjackich na kierunku historia sztuki w IHS UW, obecnie studentka II roku studiów II stopnia. Członek Koła Naukowego Czarny Kwadrat IHS UW oraz SKN IHS UW. Kuratorka dwóch wystaw  z  cyklu  "Granice  Sztuki"  - rzeźba,  malarstwo.  Jej  zainteresowania  naukowe  dotyczą  sztuki  najnowszej, a  szczególnie  zagadnień  odnoszących  się  do współczesnego  wystawiennictwa,  kultury  wizualnej  oraz  sztuki w przestrzeni publicznej. Działa w portalu warszawskiego street artu i sztuki publicznej Puszka. 

Katarzyna Sójka - absolwentka kulturoznawstwa Uniwersytetu Szczecińskiego, obecnie studentka II roku studiów II stopnia na kierunku historia sztuki Uniwersytetu Warszawskiego. Członek Koła Naukowego Czarny Kwadrat IHS UW. Kuratorka  dwóch  wystaw  z  cyklu "Granice  Sztuki"  -  rysunek,  malarstwo.  Jej  zainteresowania  oscylują  wokół najnowszej sztuki polskiej, szczególnie wokół zjawisk interdyscyplinarnych, np. związków mediów i sztuki.

Klaudia Stach - studentka III roku studiów na kierunku archeologia, a także II roku studiów II stopnia na kierunku historia sztuki w IHS UW. Członek Koła Naukowego Czarny Kwadrat IHS UW, SKN IHS UW oraz Koła Naukowego Bioarcheologii.  Interesuje  się  sztuką  azjatycką, szczególnie  japońską  okresu  Edo,  i  rzemiosłem  artystycznym  na rynku sztuki. Głównymi obiektami jej zainteresowań są laleczki japońskie i zekiery chińskie.


 

Patronat Medialny Art Imperium 

Zapisz się do newslettera:
Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych w celach marketingu usług i produktów partnerów właściciela serwisów.